เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ


โชคชะตา? ของแบบนั้นฉันไม่ต้องการหรอก...

ถ้าหากว่ามันทำให้ฉันต้องเจอเรื่องสนุก... ต่อให้เป็นเรื่องที่ฉันไม่อยากจะทำฉันก็จะทำให้เต็มที่…

 
 

...ดูเหมือนวันนี้จะไม่ได้มีแต่เรื่องน่าเบื่ออย่างที่คิดซะแล้วสิ หมอนั่นพาสาวเข้าบ้าน... ถึงปกติจะดูขี้หลีชอบเหล่สาวไปทั่วก็เถอะ แต่ถึงขนาดยอมพาคนแปลกหน้าเข้าบ้านได้เนี่ย แปลว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ เพราะมือถืออยู่ในกระเป๋ากางเกง ฉันเลยไม่เห็นเหตุการณ์ ได้ยินแค่เสียงรอบข้าง ตอนนี้ฉันได้แต่คอยฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

เสียงเปิดประตูดังขึ้น "ขอรบกวนหน่อยนะคะ" เสียงของเด็กผู้หญิงที่เรียกตัวเองว่าไอ พูดออกมาอย่างเกรงๆ ดูเหมือนจะถึงบ้านแล้วสินะ

หมอนั่นเสนอตัวทำอาหารเลี้ยงคนพวกนั้น ไม่ทันไรก็มีเสียงค้านดังขึ้น กะแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ แต่หมอนั่นดึงดันว่าจะทำให้ทาน "เอาเถอะ ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉันนี่นา" ฉันบ่นพึมพำก่อนจะไปเล่นเกมที่เล่นค้างไว้

เสียงฮัมเพลงบอกให้ฉันรู้ว่าหมอนั่นกำลังทำอาหารอยู่ เสียงของเครื่องครัวดังเป็นจังหวะ เดาไม่ออกเลยว่ากำลังทำอาหารอะไร

 

ไม่นานนัก เสียงฮัมเพลงนั่นก็หายไป

"อา...อา...หาร..."

เสียงอันแผ่วเบากำลังเรียกร้องหาอาหาร เสียงซดน้ำซุปดังขึ้นมา เสียงซดนั่นทำให้ฉันอยากจะกินด้วย แต่ตัวฉันในตอนนี้คงจะทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้แล้วล่ะ ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ

"ทานแล้วนะคะ/ครับ"

ประโยคที่ต้องพูดทุกครั้งก่อนทานอาหาร "ไม่ได้ทานอาหารพร้อมหน้าแบบนี้มากี่ปีแล้วนะ..." เหตุการณ์ในวันนี้ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องในอดีตเสียจนไม่มีสมาธิเล่นเกมแล้ว

บทสนทนาของหมอนั่นกับสามสาวเกิดขึ้นขณะที่กำลังทานอาหาร คนที่พยายามปฏิเสธในสิ่งที่หมอนั่นทำดูเหมือนว่าจะชื่อคากามิสินะ ส่วนคนที่มีน้ำเสียงค่อนข้างขี้อายชื่อยูมิ และสุดท้ายก็ไอ  ถึงแม้ฉันจะได้ยินแค่เสียง แต่ก็พยายามทำความรู้จักพวกเขาเอาไว้


หลังจากทานอาหารกันเสร็จ จะให้คุยกันบนโต๊ะอาหารก็ดูเสียมารยาทกันไปหน่อย คิดว่าทุกคนคงจะไปที่ห้องนั่งเล่น แล้วก็เป็นไปตามที่ฉันคิดไว้จริงๆ บทสนทนาเกิดขึ้นอีกครั้งโดยที่หมอนั่นเริ่มถามถึงปัญหาของทุกคน คนที่เดือดร้อนที่สุดในตอนนี้ก็คือยูมิ ฉันทำได้แค่แอบฟังทุกคนคุยกัน เอ๋? แอบเหรอ? จริงๆฉันไม่ได้อยากแอบฟังนักหรอกนะ แต่ถ้าหมอนั่นไม่ยอมเอามือถือออกจากกระเป๋าสักที คงทำได้แต่รอเวลาแล้วล่ะ

"เห ได้สิครับ"

หมอนั่นเอ่ยด้วยความยินยอมที่จะให้เพื่อนอีกคนของทั้งสามมาอยู่ที่บ้านนี้ด้วย รู้สึกว่าจะชื่อโนริ ฟังจากเสียงแล้ว หมอนั่นคงคิดว่าเป็นผู้หญิงล่ะสิ ทำไมถึงรู้สึกถึงความสนุกที่จะมาถึงในไม่ช้านี้กันนะ


เสียงกริ่งดังขึ้นพร้อมกับมีเสียงของคนที่กำลังอารมณ์ดีเดินไปที่ประตู และเมื่อเสียงเปิดประตูดังขึ้น...

"ครับ?  ยินดีต้อนรับนะครั..."

เสียงที่ฟังดูเหมือนจะอารมณ์ดีค่อยๆเปลี่ยนเป็นเสียงของคนกำลังผิดหวัง โนริที่ทุกคนกำลังพูดถึงคงจะเป็นผู้ชายสินะ อย่างที่คิดไว้เลย ความสนุกกำลังเกิดขึ้น

"โนริคุง"

"คุง...อย่างนั้นหรือครับ" เสียงที่ฟังแล้วภาพคนหน้าเหวอลอยขึ้นมา ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกนั่น แต่เสียงหมอนั่นค่อนข้างจะตกใจมาก ไม่ค่อยแปลกใจเลยว่าเป็นกลุ่มสาวๆที่ไม่คิดว่าจะมีผู้ชายอยู่ด้วย แต่คนที่ไม่น่าจะมีอะไรเหมือนกันทำไมถึงมารวมกลุ่มกันได้ล่ะ ฉันเริ่มสงสัยขึ้นมา

"...อาโอกิซังพอจะอนุญาตให้โนริมาพักที่นี่ได้รึเปล่าล่ะคะ" เสียงของยูมิกำลังเข้ามาใกล้ๆ หมอนั่นต้องคิดหนักแน่ๆว่าจะให้ผู้ชายมาอยู่ด้วยดีมั้ย เสียงที่ค่อนข้างลังเลบอกมาแบบนั้น ยกเว้นเสียแต่ว่าหมอนั่นจะคิดทำอะไรพวกเขาแน่ๆ...

"ก...เกิดอะไรขึ้น...!!!" ฉันตกใจจนร้องเสียงหลงออกมา... เอ๋? เกิดอะไรขึ้น... ทำไมทุกคนถึงมองมาที่ฉัน...

ดูเหมือนว่ามือถือคงจะหล่นมาจากกระเป๋าสินะ...

"ส..สวัสดี..." ฉันเอ่ยออกมาโดยที่ยังทำหน้าเหวออยู่

ชายผิวเข้มในเสื้อวอร์มสีเขียวที่ทุกคนเรียกว่าโนริมองฉันมาอย่างสงสัย ในขณะที่สาวผมดำที่ทัดดอกไม้ไว้บนหัวกำลังเอ่ยพลางมองมาที่ฉันด้วยความอยากรู้อยากเห็น "อ๋อ... มือถือทำแบบนี้ก็ได้หรอ ดีจัง" ส่วนสาวที่ดูท่าทางเป็นคนร่าเริงทำหน้าเหมือนจะแปลกใจมาก ฮ่ะๆๆ ไม่แปลกใจเลยที่ทุกคนจะคิดว่ามันเป็นเรื่องแปลกที่มีคนมาอยู่ในมือถือ

"ถ้าอย่างนั้น พวกเราเข้าไปคุยกันในบ้านเถอะนะครับ คุยตรงนี้มันดูไม่ดีสักเท่าไหร่" หมอนั่นพูดออกมาทั้งๆที่ยังลังเลเรื่องที่จะให้โนริเข้าบ้านอยู่


"งั้นจะขอแนะนำนะครับ เธอคืออิโระจัง น่าจะเป็นไวรัสหรืออะไรสักอย่าง ถึงจะนิสัยไม่ดี ชอบกวนผมไปหน่อย แต่เรื่องเฝ้าบ้านเธอเก่งนะครับ"

"นั่นคำชมเหรอ..." ฉันกอดอกบ่นพลางมองหมอนั่นด้วยหางตาก่อนที่เริ่มแนะนำตัวเอง "ก็อย่างที่หมอนั่นแนะนำไปล่ะนะ ฉันชื่ออิโระ ยินดีที่ได้รู้จัก..."

"ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อเอมิ ไอ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ ส่วนคนนี้คือโนริคุง" ไอเอานิ้วมาแตะที่หน้าจอก่อนที่จะชี้ไปทางโนริ ส่วนโนริก็โค้งนิดๆเพื่อจะแนะนำตัว

"ฉันคากามิ ยินดีที่ได้รู้จัก"

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อยูมิ มาเอดะ ยูมิค่ะ"

"ดูเหมือนจะแนะนำตัวกันเสร็จแล้วสินะครับ ถ้าอย่างนั้นเรามาคุยกันดีกว่า" หมอนั่นเริ่มเปิดประเด็นทันทีที่ทุกคนแนะนำตัวกันเสร็จ

"ถ้าอยากจะให้โนริอยู่ในบ้านหลังนี้ต้องมีข้อแม้นะครับ" หมอนั่นพูดพลางกวาดสายตามองสาวๆ

ฉันรู้ดีว่าหมอนี่ต้องมีแผนอะไรแน่ๆ เพื่อไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น ฉันจึงเอ่ยออกไป

"รู้นะว่าคิดอะไรอยู่..."

"โธ่ ผมจะไปมีแผนอะไรล่ะครับอิโระจัง ใช่มั้ยไอจัง..."

ทันทีที่หมอนั่นพูด ฉันรู้สึกถึงบรรยากาศมาคุที่แผ่ออกมาจากตัวของโนริ

"เอาอย่างนี้ ถึงฉันจะไม่ใช่เจ้าของบ้าน แต่ถ้าฟังจากปัญหาของแต่ละคน นายควรให้พวกเขาอยู่ด้วยนะ" ฉันพูดออกไปโดยที่ไม่สนอะไรทั้งนั้น ถ้าใครมีปัญหา ฉันก็อยากจะช่วย ฉันทนเห็นคนอื่นเดือดร้อนไม่ได้หรอก

"เดี๋ยวก่อนสิครับอิโระจัง ผมยอมไม่ได้ที่จะให้โนริมาอยู่ด้วยนะครับ" หมอนั่นหันมากระซิบบอกฉัน

"ก็เรื่องของนายสิ แต่ฉันจะให้อยู่"

"คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ?" ยูมิถามพวกเราด้วยท่าทางสงสัย

"ป...เปล่าครับ ไม่มีอะไร..."

"ต้องมีอะไรแน่ๆ..." คากามิมองหมอนั่นพลางทำสีหน้าที่ไม่ไว้ใจ

"เราแค่คุยเรื่องที่จะให้สาวๆมาอยู่บ้านหลังนี้ไงล่ะครับ"

"ให้พวกเราอยู่เถอะนะคะคุณคาซึกิ" ยูมิส่งสายตาอ้อนวอน ส่วนคากามิได้แต่เขม่นใส่หมอนั่น

“สาวๆน่ะผมให้อยู่แน่นอนครับ ต..แต่โนริน่ะผมไม่…” หมอนั่นชะงักทันทีที่ฉันหยิบโฟลเดอร์นึงขึ้นมา

“นายคงไม่ว่าอะไรสินะถ้าฉันจะเอาโฟลอเดอร์นี้ไปปล่อยขายในเน็ตน่ะ” สิ่งที่ฉันถือทำให้ทุกคนหันมา ใช่ มันเป็นโฟลเดอร์ที่รวมรูปสาวๆในชุดว่ายน้ำริมหาด มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันควรทำ แต่การแกล้งหมอนี่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันหายเบื่อได้เลยล่ะ

“อย่านะครับอิโระจัง กว่าผมจะหามันมาได้เนี่ย แทบแย่เลยนะครับ!!”

“คุณคาซึกิ มันคืออะไรเหรอคะ?” ยูมิทำทีท่าว่าจะสนใจและหันไปถามหมอนั่น

“อ๋อ.. นี่น่ะ...” ขณะที่ฉันจะบอกทุกคน หมอนั่นก็พูดขัดขึ้นมาว่า "มันแค่โฟลเดอร์รวมรูปแมวที่อิโระจังชอบน่ะครับ ฮ่ะๆๆ ไม่มีอะไรหรอก"

“จะแบล็คเมล์ผมใช่มั้ยครับอิโระจัง” เสียงกระซิบปนโกรธทำให้ฉันเอ่ยออกมาว่า "เห รู้ด้วยเหรอเนี่ย ถ้าไม่อยากให้สาวๆรู้ก็ให้โนริคุงอยู่ไปเถอะ ฉันคิดว่าพวกเขาต้องมีอะไรน่าสนใจแน่ๆ" ใช่ ฉันคิดว่าแบบนั้น การรวมตัวของทั้งสี่คนและพวกเราอีกสองมันไม่ธรรมดาอย่างที่หลายๆคนคิด

“ก็ได้ครับ… ผมให้โนริคุงอยู่ที่นี่ แต่ต้องมีข้อแม้นะครับ”

“ข้อแม้อะไรอีก? ถ้าทำอะไรสาวๆฉันจะปล่อยขายจริงๆนะ” ฉันกระซิบบอกหมอนั่นพลางโยนโฟลเดอร์เล่น

“ข้อแม้นั้นก็คือ… ช่วยเฝ้าบ้านให้ผมด้วยนะครับ ถึงจะเป็นแค่บ้านพักของผม แต่ก็ไม่อยากให้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น” เห.. คิดอย่างอื่นนอกจากหลีสาวเป็นด้วยเหรอเนี่ย เอาเถอะ ยังไงฉันก็ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว

“ได้สิ… ถ้าเพื่อเป็นการตอบแทนที่ให้ที่อยู่พวกเรา ฉันจะช่วยเฝ้าให้เองนะคะ!!” ยูมิตอบรับในทันที


ถึงแม้จะมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย แต่วันนี้ก็สนุกดีนะ
 
Chapter 01 No. 06 :: Iro -  part 1
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
ช้ากว่าชาวบ้านเขาเลย แงงง มัวแต่ทวงคนอื่น wwwww

อยากอ่านทั้งเรื่องเชิญลิงค์นี้ได้เลย
http://chania038.wordpress.com/2014/02/15/ekp-chapter-01-%E0%B8%9B%E0%B8%90%E0%B8%A1%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B9%82%E0%B8%8A%E0%B8%84/

Comment

Comment:

Tweet