เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้..

วันที่xxxของหมอนั่น….


 

‘รับแจ้งเบาะแสจับตัวแฮ็กเกอร์ทำเกม■■■■ปั่นป่วน’

‘เงินรางวัลนำจับ1แสนเยน’

“................”

ฉันมองเห็นประกาศจับอะไรซักอย่างผานทางหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่โนริกำลังเปิดอยู่แว็บๆ …..เรื่องน่าเบื่อแบบนั้นใครมันจะไปสนใจกัน มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่เอาตัวไปเสี่ยงอันตรายกับประกาศหน้าสงสัยทางเว็บนี่

“อ๊า!! เงินรางวัล1แสนเยนแนะโนริ นี่ทุกคน รับงานนี้กันมั้ย!!”

“ก็ดีนะคะ เงินเก็บของคุณอาโอกิก็….ใกล้จะหมดเต็มที เพราะพวกเราเอง ขอโทษนะคะ..”

“ไหนครับ ขอผมดูประกาศหน่อยสิครับ”

“ผมว่ามันอันตรายเกินไปที่จะให้พกคุณไปเสี่ยงนะครับ อย่าเลยดีกว่า”

หมอนี่ทำเป็นห่วงคนอื่นอยู่ได้..ขี้หลีจริงๆ..

“แต่ว่า...เงิน...คุณอาโอกิคะ..”

“งั้น..ให้อิโระไปสืบหาข้อมูลดีมั้ยครับ อิโระไม่มีร่างกายอยู่แล้ว ไม่เป็นอะไรง่ายๆอยู่แล้วล่ะครับ”

“ห๊ะ!!!!!! ไม่ๆๆๆ ฉันไม่ไป!!”

เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องไปด้วยล่ะ เงินอะไรฉันก็ไม่ได้ซะหน่อย!

“แต่ว่าอิโระจังก็ว่างอยู่นี่ครับ ไปหน่อยเถอะ นะ”

“นะ อิโระจัง”

“หึ่ย...ก็ได้ รอซักพักนะ เดี๋ยวมา..”

น่ารำคาญจริงๆ ทำไมฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย

ฉันแหวกว่ายไปตามกระแสของข้อมูล ข้อมูลมากมายหลั่งไหลเข้ามาในสมองของฉัน มันมากจนสมองขอฉันแทบจะระเบิด แต่ว่า..ฉันก็ไม่มีร่างกายอยู่แล้วนี่นะ…

ฉันแหวกว่ายอยู่นาน ในที่สุดก็เจอแฮ็กเกอร์คนนั้นจนได้ และฉันก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่าง… เอ๋? บันทึก? อ่านสักหน่อยคงไม่มีใครเห็นหรอกมั้ง

เหมือนเธอจะชื่อว่า โคอิยามิ โครม เห มีเขียนถึงอดีตไว้ด้วย....เอ๊ะ? นี่มัน…

เหมือนกับอดีตของฉันเลยนี่นา คงมีแต่ฉันที่เข้าใจความรู้สึกของเธอดีสินะ ไม่ได้นะ ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร “เธอจะต้องไม่โดนใครจับทั้งนั้น ฉันไม่ยอมหรอก..” ฉันคิดเรื่องพวกนี้ออกมาโดยที่น้ำตาไหลซึมออกมา ข้อมูลเองก็มีน้ำตาได้สินะ แย่จริงๆ… ตัวฉัน...

แล้วฉันกลับไปหาหมอนั่น โดยไม่ยอมปริปากอะไรออกมาทั้งนั้น

“อ๊ะ อิโระจัง กลับมาแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง เจอตัวการมั้ย?” หมอนั่นทักทันทีที่ฉันกลับมา ฉันพูดเรื่องนั้นออกไปไม่ได้ คงทำได้แค่โกหกงั้นสินะ

“...” ฉันส่ายหน้าเพื่อให้ทุกคนคิดว่าฉันหาไม่เจอ

“เอ๋… ไม่เจองั้นเหรอคะ  แย่จัง” ยูมิทำหน้าผิดหวังเล็กๆ แต่ฉันก็คงต้องขอโทษทุกคนไป “... ขอโทษนะทุกคน...”

“ไม่เป็นไรหรอก อิโระจังพยายามเต็มที่แล้วนี่นา ไว้คราวหน้าค่อยหาใหม่ก็ได้!!” ไอพยายามทำให้ฉันอารมณ์ดีขึ้น แต่ว่า ฉันน่ะ บอกทุกคนไปไม่ได้จริงๆ...

“อิโระจัง… เป็นอะไรหรือเปล่าครับ? ทำไมทำหน้าแบบนั้น” สีหน้าฉันดูแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ… ทำไงได้ล่ะ...

“ป..เปล่าหรอก ไม่มีอะไรทั้งนั้น...”

“จะไม่มีอะไรไปได้ยังไงล่ะครับ สีหน้าบ่งบอกเลยนะว่าปิดบังอะไรไว้น่ะ”

“ค..คือว่า...”

ไม่ได้ ยังไงฉันก็บอกไม่ได้ ถ้าบอกไปแล้ว โครมก็ต้องถูกจับน่ะสิ

ฉันเห็นโนริกำลังเดินเข้ามาเพื่อจะบอกอะไรบางอย่าง แต่โนริไม่พูดนี่นา ทำไมเราถึงเข้าใจล่ะว่าโนริจะบอกอะไร…

“เธอไม่ได้ตัวคนเดียวเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ มีพรรคพวกที่พร้อมจะช่วยเหลือ  และถ้า มือนั้นเอื้อมไปถึง ก็จงเอื้อมไปช่วยเหลือซะ จะได้ไม่ต้องมาเสียใจภายหลัง”

นั่นคือสิ่งที่จะสื่องั้นเหรอ… แต่ฉัน… ฉันกลับทำให้ทุกคนเป็นห่วง…

“จริงๆแล้ว… ฉันเจอตัวการแล้วล่ะ… ต..แต่ว่า...”  ทำไมฉันถึงบอกไม่ได้ล่ะ… เรามีเพื่อนที่คอยช่วยเหลืออยู่นะ

“ใครเป็นตัวการเหรอครับอิโระจัง?”

“ธ..เธอชื่อโครม… เธอเป็นคนแฮ็กระบบของบริษัทเกมนั้นเอง...  แต่ที่เธอทำน่ะ เพราะมันมีเหตุผลนะ… ที่เธอทำก็เพราะบริษัทเกมนั่นน่ะ… กำลังทำเรื่องผิดกฎหมายอยู่ เธอต้องการเปิดโปง ได้โปรด ได้โปรดช่วยเธอด้วยเถอะนะ!! ขอร้องล่ะ” นั่นเป็นคำขอจากใจจริงครั้งแรกของฉัน

พวกเขามองหน้ากันอยู่สักพักแล้วพูดว่า

“แน่นอน พวกเราจะไม่จับเธอส่งตำรวจหรอกนะอิโระจัง! เราจะช่วยเธอให้ได้”

หมอนั่นพูดกับฉันโดยยิ้มไปด้วย

“เอาล่ะ ไปกันเลยทุกคน ไปช่วยสาวน้อยคนนั้นกัน!!”

Chapter 01 No. 06 :: Iro -  part 2
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เสร็จซะที แง ช้ากว่าชาวบ้านเขาเลย ขอบคุณศาสที่แต่งให้กว่าครึ่งพาร์ท //กราบศาสงามๆ

Comment

Comment:

Tweet